Hier vindt u de
Rasbeschrijving van de Andalusiër
mijn lievelingspaard

Herkomst

Spanje: Andalusië,
provincies Cadiz, Sevilla, Medina Sidonia. Stoeterij: Jerez de la Frontera.

Stokmaat

Tussen 1,55 en 1,61 m.

Kleur

De karakteristieke kleur voor een Andalusiër is schimmel. (kan ook donkerder dan op foto bij 'exterieur'.

Karakter

De Andalusiër is eerlijk, trots, intelligent en heeft een vurig temperament. Het paard werkt graag en leert gemakkelijk. 

Exterieur

De Andalusiër oogt elegant en is een aantrekkelijk paard.
Het hoofd is lang en heeft vaak een ramsneus, de ogen zijn groot en sprekend.

Andere kenmerken zijn:

Zware manen, kleine oren, gespierde schouders.
De schoft is laag en rond, evenals het kruis.
De staart is laag ingeplant. Het beenwerk is sterk met korte koot en pijp. Manen en staart zijn zijdeachtig haar.
Zie ook 'Bijzonderheden'.

Gebruiksmogelijkheden

De Andalusiër is een licht rijpaard en een uitstekend dressuurpaard.
Veredeld met Engels Volbloed en Anglo- Arabisch Volbloed is hij zeer geschikt als springpaard. Opmerkelijk is zijn grote populariteit als circuspaard. 

Beweging

De beweging is verheven, de gangen zijn weinig ruim maar gelijkmatig, met een kenmerkende hoge knieactie. 

Bijzonderheden

Een misvatting over de oorsprong van het Andalusische paard is dat het voort zou komen uit het Arabische ras.

Spanje zou echter wel eens een van de gebieden kunnen zijn waar de ijstijd het paard niet heeft uitgeroeid.
In Spanje staan paarden afgebeeld op rotsschilderingen die gemaakt zijn door de neolithische mens.

De Sorraia-pony, die de primitieve voorouder zou zijn van het Andalusische paard, bestaat nog steeds. Deze pony wordt door de heuvelbewoners van Portugal al eeuwenlang als werkpony
gebruikt en is daardoor gelukkig niet verdwenen.
Uiterlijk lijkt de Sorraia-pony op de Tarpan.
In de loop der eeuwen is het oorspronkelijk Iberische paardje gekruist met paarden die de Vandalen meenamen uit het Noorden.

('Vandalusiër' luidt de oorspronkelijke naam van dit ras). Vervolgens zijn deze paarden tijdens de Arabische overheersing gekruist met Berbers.
Vanaf de 15de eeuw legden met name de karthuizer monniken zich toe op het fokken van Andalusiërs.
Dit apparte, lichtere type draagt de naam Andalusische karthuizer.

Andalusiërs zijn dan ook te verdelen in twee typen. Het ene
is het oorspronkelijke barokke type, dat zwaarder gebouwd is en een grovere beenstructuur heeft dan de meeste rijpaarden.
Het andere type is lichter gebouwd.